Wat is hard-edge kunst?

Hard-edge-kunst ontstond eind jaren vijftig in Californië, als tegenbeweging op het expressieve schilderen van die tijd. Kunstcriticus Jules Langsner gaf de stijl in 1959 haar naam. 
Hard-edge bestaat uit strak begrensde, egale kleurvlakken. De vlakken liggen direct tegen elkaar aan. 
De lijnen zijn recht of buigen vloeiend. Het draait om de scherpe, harde overgangen, heldere vormen en een bewuste compositie. Bekende hard-edge-kunstenaars zijn Ellsworth Kelly en Karl Benjamin.  
Hard-edge hoort bij de moderne kunst van de twintigste eeuw. 

Wat is hard-edge kunst van Essy Ferrin?

In mijn werk krijgt deze vormentaal een hedendaagse invulling: dezelfde strakke taal ingezet voor psychologische thema's en de menselijke binnenwereld.

Ik ben Essy Ferrin, Nederlandse kunstenaar. Ik schilder hard-edge-werk in acryl op linnen. Elke lijn trek ik uit losse hand. Mijn werk is direct herkenbaar aan freehand geschilderde hard-edge vormen, psychologische thema's, krachtige, egale kleurvlakken, het vaste cadmiumgeel en de rode baklijst, die onlosmakelijk bij het werk hoort. Mijn formaten beginnen bij één bij één meter en worden steeds groter.  

Ik schilder de menselijke mechanismen die ontstaan om ons te beschermen, ons te verbinden en ons staande te houden. Hard-edge was van oorsprong vooral abstract. Ik gebruik dezelfde heldere vormentaal voor figuratieve, psychologische schilderkunst. 

Mijn schilderijen zijn opgebouwd uit egale kleurvlakken. Cadmiumgeel loopt als vaste kleur door heel mijn oeuvre.  In mijn portretten en bewegingswerken is geel de ruimte waarin de figuren bestaan. In mijn innerlijke ruimtes is geel het licht: soms een richting, soms een opening, soms de weg zelf. Zo ontstaat een beeldtaal die direct herkenbaar is als de mijne, terwijl elk werk iets anders vertelt.

Mijn hard-edge-werk bestaat uit drie lijnen. In mijn psychologische portretten, de Koppen, breng ik het gezicht terug tot de essentie: de blik, de houding, de vorm van het hoofd. In Innerlijke Beweging sluiten de vormen op elkaar aan en verbeelden ze kracht en kwetsbaarheid in een doorlopende beweging. In Innerlijke Ruimtes schilder ik de binnenwereld als landschap: doorgangen, paden en licht dat de weg wijst. In alle drie staat de emotionele beweging centraal.

Hard-edge is voor mij de meest heldere taal die ik heb gevonden om zichtbaar te maken wat zich van binnen afspeelt.